Moi uczniowie

W tym miejscu chciałbym pochwalić się moimi uczniami, byłymi studentami, doktorantami lub współpracownikami, których spotkałem na różnych etapach mojej akademickiej kariery. To oni razem, i każdy z osobna kształtowali mnie jako nauczyciela akademickiego oraz naukowca. Poszukiwali wiedzy, nowych umiejętności i dążyli do doskonałości w tym co robią. Dla mnie największą radością jest to, że wszyscy są dziś ludźmi sukcesu i świetnie realizują swoje naukowe i nie tylko naukowe pasje. I dlatego jestem z nich dzisiaj bardzo dumny.

dr Aleksandra Foltynowicz, Department of Physics, Umeå University

Moja przygoda z optyką zaczęła się podczas studiów na Wydziale Fizyki UAM. Do dziś pamiętam inspirujące i entuzjastyczne wykłady Prof. Naskręckiego oraz wizytę w Jego laboratorium spektroskopii femtosekundowej – był to moment, w którym postanowiłam zająć się spektroskopią optyczną. Na trzecim roku studiów wyjechałam w ramach programu Erasmus na Uniwersytet w Umeå w Szwecji. Tam wykonałam część eksperymentalną do mojej pracy magisterskiej, której promotorem na UAM był Prof. Naskręcki. W 2009 roku obroniłam na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Umeå pracę doktorską ze spektroskopii przy użyciu laserów o pracy ciągłej, wnęk rezonansowych oraz technik modulacyjnych. Po doktoracie wyjechałam na staż podoktorski do JILA, University of Colorado, w Boulder, CO, gdzie zapoznałam się z techniką grzebieni optycznych w laboratorium Prof. Juna Ye. Dziś jestem fizykiem eksperymentalnym i pracuję nad zastosowaniami technologii optycznych grzebieni częstości w precyzyjnej spektroskopii molekularnej i wieloskładnikowej detekcji gazów. Od 2012 roku kieruję własną grupą badawczą na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Umeå. Dzięki grantom z Knut and Alice Wallenberg Foundation, Swedish Foundation for Strategic Research oraz Swedish Research Council wyposażyłam laboratorium w najnowszej generacji lasery i sprzęt optyczny oraz stworzyłam zespół doktorantów i postdoków z różnych stron świata. Wypromowałam dwóch doktorów i w 2018 roku uzyskałam szwedzki odpowiednik habilitacji. Współpracuję z grupami badawczymi z wielu krajów, w tym także z Polski. Najbardziej w mojej pracy lubię wspólnie z innymi pasjonatami fizyki odkrywać jej nowe obszary oraz te chwile, kiedy po wielu godzinach spędzonych w laboratorium i przed komputerem teoria i eksperyment w końcu łączą się w piękną całość.

dr Magdalena Kowalska, CERN, Genewa

Jestem fizykiem eksperymentalnym w ośrodku badań jądrowych CERN pod Genewą. Za namową mojego mentora od czasu szkoły podstawowej, czyli prof. Wojciecha Nawrocika, zgłosiłam się do profesora Ryszarda Naskręckiego, aby pod jego kierunkiem przygotować pracę magisterską. Zdaniem prof. Nawrocika prof. Naskręcki był „tak samo pełen energii i entuzjazmu” jak ja. Współpraca naukowa prof. Naskręckiego z ośrodkami naukowymi we Francji pozwoliła mi zebrać dane do mojej pracy magisterskiej na Uniwersytecie w Lille. Następnie staż letni w CERN oraz pobyt w Uniwersytecie w Lille przekonały mnie, że praca w ośrodku badawczym, w którym współpracują naukowcy z różnych dziedzin i kultur to właśnie coś dla mnie. W ten sposób, od czasu doktoratu na Uniwersytecie w Moguncji, po stanowisko profesora na Uniwersytecie Genewskim, związana jestem z eksperymentalnym zapleczem w CERN. Zajmuję się badaniami podstawowymi z użyciem krótko-żyjących jąder atomowych. Jestem laureatką grantu ERC, w którym rozszerzam zastosowanie swoich badań na chemię i biologię, także (lub we współpracy) z fizykami z UAM. Współpraca ta była/jest możliwa dzięki kontaktom nawiązanym przez prof. Naskręckiego. Rozpoczynam też poszukiwania „nowej fizyki” w lustrzanych rozpadach beta. W moich badaniach naukowych i poza nimi próbuję pozostać tak samo pełna energii i entuzjazmu jaką posiadał i posiada mój promotor pracy magisterskiej, prof. Ryszard Naskręcki.


Dr Emilia Dębińska-Bis,  Centrum Optyki i Soczewek Kontaktowych

W 1998 r rozpoczęłam studia na Wydziale Fizyki UAM w specjalności Optyki Okularowa. Wtedy poznałam prof. Ryszarda Naskręckiego jako młodego, ambitnego i bardzo charyzmatycznego doktora. Widziałam jego zaangażowanie i pasję z jaką pracował, zarówno jako wykładowca jak i człowiek nauki. Optyka okularowa, a z czasem Optometria były wówczas nowymi specjalnościami na Wydziale Fizyki. Byłam świadkiem jak prof. Naskręcki walczył o prowadzenie tych specjalizacji, jak przekonywał ówczesne władze Uczelni i zapraszał do współpracy nowych wykładowców, także z zagranicy. To właśnie dzięki zaangażowaniu prof. Naskręckiego w 2001 r. miałam możliwość kontynuacji nauki w specjalności Optometria. Nieoceniony jest również wkład Profesora w budowanie i organizacje Laboratorium Fizyki Widzenia i Optometrii oraz zakup sprzętu koniecznego do kształcenia w tym obszarze. W 2003 r. pod kierownictwem prof. Naskręckiego rozpoczęłam studia doktoranckie. Zakres moich zainteresowań naukowych koncentrował się na analizie stanu układu wzrokowego pacjentów po operacji zaćmy. Trzy lata później uzyskałam stopień doktora biofizyki w zakresie optometrii. Był to jednocześnie pierwszy stopień naukowy w tej dziedzinie uzyskany w Polsce. W kolejnych latach zmieniłam moje zainteresowania naukowe i zajęłam się soczewkami kontaktowymi. Od ponad dekady prowadzę Centrum Optyki i Soczewek Kontaktowych. W swojej codziennej pracy spotykam pacjentów w różnymi problemami wzrokowymi, jednak najwięcej czasu nadal poświęcam pacjentom po operacjach zaćmy oraz pacjentom kontaktologicznym. Prowadzę również liczne szkolenia dla młodych specjalistów optometrii oraz lekarzy okulistów. Uważam, że dzięki zaangażowaniu prof. Ryszarda Naskręckiego i podejmowaniu trafnych decyzji Wydział Fizyki UAM kształci aktualnie najlepszych specjalistów z zakresu optometrii w Polsce.

 prof. UAM dr hab. Gotard Burdziński, Wydział Fizyki

Obecnie, jako profesor uczelni na Wydziale Fizyki UAM prowadzę badania naukowe, których celem jest wyjaśnienie mechanizmu reakcji fotochromowej 3H-naftopiranów i optymalizacji tych procesów. W badaniach wykorzystuję spektroskopię optyczną w zakresie UV-VIS i średniej podczerwieni w szerokiej skali czasu od femtosekund do minut. Drugim moim nurtem badawczym jest fotofizyka barwników naturalnych betalain, które wykazują ważną rolę w bezpiecznej konwersji światła na ciepło. Wcześniejsze moje badania związane z rozprawą habilitacyjną (2013) i pracą doktorską (2003) oraz pracą magisterską (1999) dotyczyły różnych zagadnień w zakresie fotofizyki i fotochemii, ale wszystkie łączą metody eksperymentalne, ze szczególnie ważną dla mnie femtosekundową spektroskopią absorpcji przejściowej. To prof. Ryszard Naskręcki jako mój opiekun naukowy w latach 1998 - 1999 wprowadził mnie w tajniki tej nowatorskiej i bardzo trudnej metody eksperymentalnej. Powstała pod jego opieką praca magisterska była poświęcona optymalizacji aparatury pomiarowej dla uzyskania wyników eksperymentalnych na najwyższym, światowym poziomie. Warto dodać, że wówczas takie układy pomiarowe istniały tylko w kilku ośrodkach naukowych na świecie, a o aktualności tych badań niech świadczy to, że Ahmed Zewail z CALTECHu otrzymał w roku 1999 nagrodę Nobla z chemii właśnie za badania ultraszybkich procesów fizycznych i reakcji fotochemicznych. No i jeszcze z prof. Naskręckim łączyły mnie liczne wspólne wyjazdy naukowe do ośrodków francuskich oraz wspólne wyprawy na… grzybobranie. W tym ostatnim przypadku to ja byłem jego mistrzem.

dr Wawrzyniec Kaszub, Łukasiewicz-ITME, Warszawa

Blisko dwadzieścia lat temu, jeszcze jako licealista, rozpocząłem swoją przygodę z Wydziałem Fizyki UAM. Jednolite studia magisterskie rozpocząłem w 2002 roku – wcześniej jednak byłem „słuchaczem” w Studenckim Kole Naukowym Fizyków zrzeszającym "poważnych" studentów, którzy mi imponowali pod każdym względem. To wówczas spotkałem prof. Ryszarda Naskręckiego – prodziekana do spraw studenckich i jak się szybko okazało – promotora wszelkich działań, które służyły całej społeczności studenckiej wydziału. Zupełnie niespodziewanie, w miesiąc po rozpoczęciu moich studiów, zostałem "oddelegowany" przez Profesora Naskręckiego do reprezentowania Wydziału na konferencji nanotechnologicznej w Warszawie. Byłem przerażony - pierwszy raz słyszałem o „nanotechnologii”, pierwszy raz byłem w Warszawie, pierwszy raz na „prawdziwej konferencji naukowej” i pierwszy raz referowałem po angielsku - no ale później było już „tylko gorzej”. Do czasu obrony pracy magisterskiej - w 2007 roku - dzięki prodziekanowi ds. studenckich, a później dziekanowi prof. Naskręckiemu byłem włączony w wiele inicjatyw, które dziś wydają się czymś oczywistym, a wówczas były prawdziwą nowością: festiwale nauki, klasy akademickie – byliśmy pierwsi w Wielkopolsce, wykłady dla licealistów, targi edukacyjne, dni otwarte i pierwsze projekty finansowane z funduszy europejskich. To były naprawdę pionierskie działania. Dzięki temu rozwijałem się, ale także uczyłem się organizacji pracy, sposobu „bycia” i pasji, którą mogłem obserwować u Profesora. To wszystko zostało we mnie do dzisiaj i czerpię z tych doświadczeń na co dzień. Po obronie pracy magisterskiej chciałem kontynuować badania naukowe i kształcenie w ramach studiów doktoranckich. Moim promotorem zgodził się zostać Profesor Ryszard Naskręcki, który włożył wiele wysiłku, abym mógł zrealizować swoje badania we współpracy z Instytutem Fizyki Uniwersytetu w Rennes (to świetny ośrodek naukowy). Celem były piko- i femtosekundowe badania materiałów krystalicznych o niezwykłych właściwościach indukowanych ciśnieniem, temperaturą lub światłem. Wiedza zdobyta w czasie studiów okazała się nieoceniona przy budowie zupełnie nowych układów pomiarowych. Po doktoracie, w kwietniu 2012 roku, kontynuowałem te badania podczas stażu podoktorskiego we Francji. W 2014 roku rozpocząłem pracę w Instytucie Technologii Materiałów Elektronicznych w Warszawie (obecnie Łukasiewicz-ITME), gdzie zostałem włączony w projekt Centrum Grafenu i Innowacyjnych Nanotechnologii. Od czerwca 2017 roku zostałem kierownikiem Pracowni Epitaksji Związków III-V, a od maja 2018 roku zastępcą kierownika ds. organizacyjnych w Zakładzie Grafenu i Materiałów dla Elektroniki. Uległy też zmianie moje zainteresowania naukowe - od dwóch lat realizuję zadania badawcze dotyczące grafenu i materiałów wykorzystywanych w przyrządach elektronicznych dużej mocy, np. w samochodach elektrycznych czy stacjach wysokich napięć.

 dr Maciej Lorenc, Université de Rennes 1, Institut de Physique

Przygodę z laserami femtosekundowymi zacząłem podczas studiów doktoranckich w Zakładzie Elektroniki Kwantowej Wydziału Fizyki UAM. W 1998 roku do Zakładu trafił jeden z pierwszych w Polsce układów do generacji ultrakrótkich i silnych impulsów laserowych, za który 20 lat później Gérard Mourou i Donna Strickland otrzymali Nagrodę Nobla z dziedziny fizyki. Pamiętam doskonale, kiedy z wspólnie z Prof. Ryszardem Naskręckim i grupą Kolegów z ZEKu otwieraliśmy skrzynie, żeby złożyć układ do pomiarów tego czego ludzkie oko wcześniej nie widziało! Ten okres spędzony w laboratorium oraz współpraca z Prof. Naskręckim, były absolutnie kluczowe do tego czym zajmuję się naukowo do dzisiaj. W 2002 roku wyjechałem do Europejskiego Centrum Promieniowania Synchrotronowego w Grenoble (ESRF), gdzie spędziłem 3 kolejne lata na badaniach struktur przejściowych podczas reakcji chemicznych pobudzanych światłem laserowym. Moim kolejnym mentorem został Prof. Michael Wulff. W Grenoble zacząłem współpracować z grupą fizyków ciała stałego z Uniwersytetu w Rennes. Przez połączenie impulsów laserowych z impulsami "promieniowania twardego" oraz wykorzystując dyfrakcję szukaliśmy jednoznacznych dowodów na możliwość generacji foto-indukowanych przejść fazowanych w tzw. materiałach molekularnych. Temat tak mnie wciągnął, że od 2005 roku już na stałej pozycji CNRS zameldowałem się w Rennes. Tam nasze drogi z Prof. Naskręckim znów się szczęśliwie zeszły i zaowocowały m.in. wspólnym wypromowaniem w 2011 doktoranta w tematyce foto-indukowanych przejść spinowych w kryształach organicznych. Od kilku lat skupiam się na nowych zadaniach badawczych. Realizując granty ANR i PHC poszukuje metod pobudzania materiałów przez indukowanie laserem oddziaływań elastycznych (Straintronika). Olbrzymią role w mojej pracy odgrywa współpraca z ośrodkami w Japonii (Tohoku, UTokyo, TiTech), USA (MIT, SLAC) i co bardzo mnie cieszy z polskimi uczelniami (UAM i Politechnika Wrocławska). Co roku wracamy do Poznania pięcioosobową polsko-francuską rodziną i regularnie przy grillu Wydziału Fizyki albo na ogródku Prof. Naskręckiego, wspominamy początki naszej współpracy, oceniamy możliwości jej dalszej kontynuacji i snujemy naukowe plany na przyszłość.

prof. UAM dr hab. Marcin Ziółek, Wydział Fizyki

Moja naukowa kariera związana jest przede wszystkim z Wydziałem Fizyki UAM, gdzie w Zakładzie Elektroniki Kwantowej napisałem pracę magisterską (1999) i doktorską (2003). Profesor Ryszard Naskręcki był wtedy moim opiekunem naukowym, a następnie promotorem, wprowadzając mnie w zagadnienia femtosekundowej spektroskopii laserowej, która jest moim najważniejszym narzędziem badawczym do dnia dzisiejszego. Po doktoracie badałem z użyciem technik laserowych ultraszybkie reakcje chemiczne i związki fotochromowe. Po odbyciu dwuletniego stażu w Hiszpanii i uzyskaniu habilitacji w 2013 roku zająłem się rozdzielczymi w czasie (w tym laserowymi) pomiarami właściwości ogniw słonecznych. Aktualnie zajmujemy się tymi zagadnieniami w mojej małej grupie badawczej (http://solencon.home.amu.edu.pl/index.html), utworzonej dzięki zdobytym projektom. Moją pracę naukową udaje mi się łączyć ze szczęśliwym życiem rodzinnym i wspólną z żoną opieką nad czwórką naszych dzieci. W czasie współpracy z Profesorem Ryszardem Naskręckim szczególnie zapamiętałem nasze badania nad zrozumieniem i opisem rozdzielczości czasowej w laserowej spektroskopii optycznej. Na pewnym etapie dysponowaliśmy jedynie opisem jakościowym tych zagadnień i wtedy mój Promotor zasugerował, że warto byłoby opisać te zagadnienia dokładniej. Nie byłem z tego zadowolony, gdyż wydawało się to bardzo trudnym zadaniem. Niemniej, podjęty wysiłek zaowocował znalezieniem i wyprowadzeniem analitycznej funkcji, która istotne zwiększała zrozumienie i opis tych procesów. Odkrycie to stało się podstawą cyklu trzech naszych znakomitych publikacji. Promotor zasugerował również chwytliwe słowo w tytule jednej z nich („artefakty”). W efekcie, prace te są do dzisiaj jednymi z najbardziej cytowanych w moim dorobku, co świadczy o dużej intuicji naukowej Profesora Ryszarda Naskręckiego.
Copyright ©2020 Ryszard Naskręcki, All Rights Reserved
 
Kontakt: ryszard.naskrecki@amu.edu.pl
: 31805
Ta strona może korzystać z Cookies.
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.

OK, rozumiem lub Więcej Informacji
Informacja o Cookies
Ta strona może wykorzystywać pliki Cookies, dzięki którym może działać lepiej. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. Korzystając z naszego serwisu, zgadzasz się na użycie plików Cookies.
OK, rozumiem